Πέμπτη, 27 Νοεμβρίου 2008

πετώντας το ξυπνητήρι




ο πατέρας μου έλεγε πάντα: «νωρίς στο κρεβάτι και
νωρίς στο πόδι, ο άντρας γίνεται υγιής, πλούσιος
και σοφός».

τα φώτα στο σπίτι μας έσβηναν στις οχτώ
σηκωνόμασταν χαράματα απʼ τη μυρωδιά του
καφέ, του τηγανιτού μπέικον και των χτυπητών
αυγών.

Σʼ όλη του τη ζωή, ο πατέρας μου έμεινε πιστός στο
πρόγραμμα
Αυτό.
πέθανε νέος, απένταρος,
κι όχι ιδιαίτερα
σοφός, νομίζω.

Μετά απʼ αυτή τη διαπίστωση, απέρριψα τις συμβουλές του
κι έτσι
αργά έπεφτα στο κρεβάτι κι αργά ξυπνούσα: το μεσημέρι.

δεν ισχυρίζομαι ότι κατέκτησα
τον κόσμο αλλʼ απέφυγα τουλάχιστον
τα πρωινά μποτιλιαρίσματα, γλίτωσα από κάμποσες παγίδες
γνώρισα παράξενους, υπέροχους
ανθρώπους

ένας απʼ τους οποίους
ήταν
ο εαυτός μου - κάποιος που ο πατέρας μου
δεν γνώρισε
ποτέ.

Τσάρλς Μπουκόφσκι ( μετάφραση Σώτη Τριανταφύλλου )

3 σχόλια:

Αγγελίνα είπε...

Αυτά διαβάζω και παρασύρομαι....
Ο Μπουκόφσκι δεν είχε όμως σχολείο το πρωι....
:)

Madame de la Luna είπε...

Πόσοι αλήθεια νομίζεις, οτι αντέχουν να μας γνωρίσουν, όπως ακριβώς είμαστε; Καλησπέρα...

Το παιδί της πλατείας είπε...

Bucowski απλά ένας ταπεινός πότης που ζούσε άναρχα και ελεύθερα.

Να είσαι καλά φίλε μου που μου τον υπενθύμισες