Τρίτη, 15 Φεβρουαρίου 2011

δεν λείπει ποτέ η λύπη


θα βρείς τις λέξεις;

όχι γιατί τα ρούχα σου
τα πετάς από δω και από κει
στην γύρα όταν ψάχνεις
πιάνο να ξαπλώσεις

( πεντάγραμμον σαχλό
νότες αλανιάρες
σε αγάπησα
με τάιζες δεκάρες )

καδένες ασημένιες
σαν θηλιές
από εκεί κρέμεσαι
και με χαιρετάς

μακριά μακριά . . .

από την λύπη.

1 σχόλιο:

antipoihsh είπε...

καδένες ασημένιες
σαν θηλιές
από εκεί κρέμεσαι
και με χαιρετάς

έχει κλειδώσει στο κεφάλι μου, και παίζει σε επανάληψη...