Κυριακή, 5 Οκτωβρίου 2008

Άνθη εντος μου

πέταξα τις μάσκες στο πηγάδι με τα χρώματα
δεν χρειαζόμουν τα λόγια για να κρατηθώ
νέος πάλι,ακούς,νέος
και τα ξημερώματα καθόλου απειλητικά

τα ρούχα μου ξεθώριασαν και άρχισαν να χρυσίζουν
χαμόγελα στα δέντρα και ένα χέρι
να μου τάζει ταξίδι

η υπέροχη του αδυνάτου
ο θάνατος του θανάτου
ανέμελος περιφρονώ το κέρασμα του


ποια προσευχή χωράει τόση ομορφιά;
με ποια κλωστή δένεται σε ένα δάκρυ η χαρά;

Δεν υπάρχουν σχόλια: