Κυριακή, 21 Δεκεμβρίου 2008

πρωινό


όσο προχωράμε το χρώμα ξεθωρίαζει και χάνεται
καταντάμε ταινία παλιά
ασπρό - μαύρο βρε
χωρίς υπότιτλους
γιατί
όλα καρδιά μου είναι κατανοητά.


η νηφαλιότητα ως αρέτη

εχθές

περίπατος αγκάζε επι της Ιασωνίδου
με μια ομοιοπαθή τρόπο τινά

χαμόγελα
και ένα κλίμα συμπάθειας

όσο και αν ανακατεύει
αυτή η ρουφιάνα η λέξη τα μέσα μου
τολμώ να πω ''Παρέα''.


και τώρα πρωί
μουντό

κάπου κρύβεται και ο ήλιος
φοβισμένος ίσως ασθμαίνοντας απ΄ τα τσιγάρα
κάτι φουγάρα πολιτισμού
και όμως ο ήλιος
όχι ο ηλιοκαμμένος
αλλά ο φίλος μου ο Ντίνος
που έχει καρδιά και μια κιθάρα
( λίγο τσακισμένη εκεί στην άκρη βέβαια )
μέσα του
με περιμένει
να μου πει
''Δεν πειράζει Βασίλη...
Σεβαστές,σεβαστές οι αδυναμίες...''
και εσύ με τρόπο χαριτωμένο
απο το τηλέφωνο
να μου λές
Πσεύτη...

Δεν υπάρχουν σχόλια: