Ειρωνικά Πνευστά

ζ.

- Τι την θέλεις την αλήθεια εδώ που ζεις;

Θα πέθαινα όπου να ΄ναι μα εκείνη θα συνέχιζε να μιλάει, να γκρινιάζει και να είναι καλά. Όλα πηγαίνανε ρολόι. Μια ώρα μπροστά, μια ώρα πίσω, εκείνη ακόνιζε τους δείκτες, ενώ εγώ αργούσα ή έφτανα νωρίτερα.

- Από που άρχισες να δαγκώνεις και έφτασες να σε φάνε μισό από καλοσύνη;

- Ένας από τους δυο πρέπει να βουλιάξει μπροστά να προχωρήσει ο άλλος, να βουλιάξει πιο μπροστά.
- Θα τα πούμε πιο κάτω.

Αντί για ΄΄Βοήθεια΄΄, ζήτησε ΄΄Φωτιά΄΄. Πετυχαίνει πάντα.
Το ίδιο και αν το φωνάξεις.

πατούσες στον αέρα

εκπαίδευσα την βραχνούλα μου τουλάχιστον να μην με σκοτώσει
και έτσι καθόταν ήσυχη και χάζευε τα πόδια της μαζί με έμενα

εγώ με μια κόκκινη ουρά από πίσω μου
εκείνη τρίβοντας μπούκοβο  γλυκό στα χέρια της   να κατηγορεί τους τοίχους που ακόμα δεν με πλάκωσαν  
να με πιστεύει όσο πιστεύει στα φαντάσματα  
να με ψεκάζει με αρώματα   να με προκαλεί με άλλα ονόματα
και να της απαντάω
με αυτά που δεν μπορεί να ακούσει.

- μεταξύ μας κανείς δεν έχει
το πάνω χέρι / μόνο εκείνη
τον κώλο κάτω -

μοιραζόμαστε την πείνα μας
και αστεία που τουλάχιστον δεν σκοτώνουν
κοιμόμαστε ο ένας πάνω στον άλλο  με τις πατούσες στον αέρα
ξυπνάμε χωρίς κάποιος από τους δυο να φταίει.

΄΄ ο,τι κι αν πάθετε / καλώς να το πάθετε ΄΄

περίμενα να αρρωστήσω
κάτι άλλο
καινούργιο  να μείνει μαζί
και μέσα μου
για να προχωρήσει αλλού εκείνη     να ξεκουραστεί.

)Ζ(

χορός συρτός χαζός πάνω στην χώρα  / σε οικόπεδα και άλλα δικαιώματα δυο πλανήτες παρακάτω / με επετείους για να μην ξεχνιόμαστε  / με πόνο γιατί δεν γίνεται αλλιώς / υπογράφει ο γιατρός μισή θεραπεία για μια αρρώστια υποθετική / να αγαπάνε  τα πράγματα όταν τους πάνε  / με κόπους κόμπους - κούραση στα χείλη -  και τον νεκρό να τον δικαιώνει μόνο το χώμα και όσα δεν πρόλαβε να ομολογήσει.

να μην πούμε τα ίδια
κι ας φτάσουμε σε αυτά

διαφορετική μάρκα δυναμίτη
υποθέσεις δίπλα στο γκρεμό
σε χαίρομαι μαζί με τον δρόμο
απ' όπου φτάνεις / μαζί με αυτούς
που σε κυνηγάνε και πότε πότε σου μοιάζουν
όταν κοιμάσαι       όταν δεν χορταίνεις
όταν θέλεις να με χτυπήσεις
και δεν με πετυχαίνεις.

Γυναίκα Θαλάμη

Γαμημένα παράθυρα, ποιος τα σφράγισε ρε Θύμιο; Οι απ΄ έξω για ή από μέσα.... Ούτε μέσα σε αφήγηση τώρα δεν χωράμε, τρωγόμαστε πατριωτικά  και στο τέλος θα μείνει ο πιο νόστιμος,
εφευρέτης χαροκαμένος στην γωνία Tesla και Alva, με μια σόδα στο χέρι να νοσταλγεί τα φαγωμένα. . . την γυναίκα, εκείνη την γυναίκα που ήξερε να ανατινάζεται και να γαμιέται, γεμάτο υπερωρίες απλήρωτες αυτό το κορμί, γκρίνιες, μάχες, χασομέρι και ησυχία. . . . Χάζευε τους καπνούς ενώ η πόλη προσπαθούσε να ζεσταθεί με πυρκαγιές και άλλα φτηνά μέσα. . . Πότε πότε ψιθύριζε ΄΄Κοίτα ελευθερία κινήσεων οι καπνοί. . . Αλλά χάνονται στο τέλος΄΄.  Προσπαθούσα τότε να την κάνω να γελάσει γιατί άλλη μουσική δεν είχαμε. Οι άνεργοι ήταν περισσότεροι από τους τους εργαζόμενους. . . Η δουλειά έγινε ντροπή. . . Η ημιαπασχόληση, μισή ντροπή. . . Τα αφεντικά χαθήκανε από την δημοσιότητα. . . Στέλνανε χαζοχαρούμενους, φίσκα στην αισιοδοξία και στα χάπια για αντιπροσώπους να ανακοινώνουν με τρόπο σχεδόν κατανοητό, μες την γλύκα ο,τι σκατά τους λέγανε να ανακοινώσουν. . . Κινούμενοι Πληρωμένοι Στόχοι με λάμψη. . . Συντηρητές κλιματιστικών στην Κόλαση. . . Καλή δουλειά. . .  

Προσπαθούσα να την κάνω να γελάσει όμως άκουγε κεφάλια να σπάνε, να ανοίγουν και καμιά ιδέα δεν έσταζε από μέσα. . . Μόνο αίμα και γύρω γύρω απόψεις. . . Προσπαθούσα, ολόκληρος μια προσπάθεια, ηλίθιος, όρθιος, με όλα μου τα κομμάτια βγαλμένα από την τσέπη. Όμως το μόνο που χρειαζόταν ήταν να μου ρίξει μια ματιά. Και γέλασε. 

Η Γυναίκα Θαλάμη. 

αντάμωμα

 

γυάλιζες ολημερίς τον καβάλο
την νύχτα σε έφτυνε να ξεβάψεις

μετά από αγρυπνίες συκοφαντίες
καθαριότητες και βομβαρδισμούς μετεωριτών
είδα ζωγραφισμένη μια καρδιά να χτυπάει
μέσα της κάποιος φώναζε ΣΚΑΤΑ ΣΚΑΤΑ ΣΚΑΤΑ
λίπασμα δηλαδή φωναχτό
με το δελτίο
να μπερδεύουν, να ζαλίζουν το χώμα
κάτι άλλο από μας να φυτρώσει
πιο - ας πούμε - ζωντανό.