Σάββατο, 12 Σεπτεμβρίου 2009

Puzzle

ήταν ένα μυστήριο
όπως οι ευνούχοι κάνουν έρωτα και οι νεκροί ερωτεύονται / τα ζευγάρια και στα σκουπίδια τους σκοντάφτω / τσαλαβουτώντας ανάμεσα στην ευτυχία
και στην παρακάτω η απάτη΄
- Θα σου πω ένα από τα αστεία μου
και τότε εσύ θα σκεφτείς κάτι πραγματικά αστείο
και θα γελάσεις. Εντάξει ;
- Εντάξει.
. . . . . . .
έσκυψε και με χάιδεψε στο λαιμό
αλλά δεν ήταν χάδι,
απλά ήθελε να δει αν ζω.
μετά έφυγε.
. . . . . . .
ποτά ακριβά, ζάχαρη και πετρέλαιο, γυναίκες, ευχές και ανάθεμα, και ο φωτισμός ηλιοβασίλεμα με μουσική υπόκρουση λυπητέρη.στο βάθος του μαγαζιού κάποια υψώνει το ποτήρι και με σημαδεύει.
. . . . . . .
ναι...είναι αυτή η πόλη.Θα ριζώσω εδώ. Δέντρο με ξινούς καρπούς που πληρώνει την βροχή να το δροσίσει. . . . και οι ρίζες μου θα φτάσουν μέχρι τα διόδια να σε χαιρετίσουν.
. . . . . . .
χάπια χάπια χάπια και μετά happy end
( ευτυχισμένο, ναι, αλλά και πάλι τέλος είναι ).

Δεν υπάρχουν σχόλια: