Φίσκα

Στον Δημήτρη Μακούση

Όνειρο φανατικό

να βράζουμε όλοι στο ίδιο καζάνι

όμως κάποιος πάντα

ρε συνάδελφε 

πρέπει να κοιτάζει την φωτιά.

994

Αν είναι να μας γδάρει το άγχος και οι απατεώνες,
τουλάχιστον αυτοί που θα μας θάψουν
να μην μείνουν απλήρωτοι.

Καύσων

Θυμάμαι έναν ηλίθιο διαχειριστή πολυκατοικίας, εκλεγμένο με γερή πλειοψηφία, μες το κατακαλόκαιρο, γεμάτο αποπληξία και ηλίαση - σαν τις μύγες έπεφτε ο κόσμος -  να ανάβει τα καλοριφέρ της πολυκατοικίας, για να δει αν δουλεύουν. Αυτόν τον άνθρωπο τον ψήφισαν πάλι για διαχειριστή. Οι ίδιοι. Και με τα δυο χέρια.

Η διπλανή σου, διάδρομος με θέα, ανάβει τσιγάρο ενώ έχει βάλει τα πόδια της σε μια λεκάνη γεμάτη κρύο νερό. Ρίχνει το κεφάλι της πίσω, στην πλάτη της. Κοιμάται; Σκέφτεται; Χαλαρώνει; Ίσως νιώθει τυχερή που κανείς δεν έχει ελεύθερο χρόνο να την βασανίσει.  Αυτή η γαμημένη ζέστη όμως. . .


Άντε, λιώσε να φύγουμε.


Όσο σφίγγουν τα πράγματα οι μπύρες γίνονται φθηνότερες. Ντόπιες, ξένες. Από το ένα περίπτερο στο άλλο. Το αλκοόλ ως διασκέδαση και ψυχαγωγία, πρόοδος και κατάντια αγκαζέ.

΄΄αγαπάτε τους ίδιους΄΄

Επιστρέφω πάντα αργά
με την κωμωδία
που τις λέξεις
με το κεφάλι
καρφώνει

γυρίζω αργά
και με φιλοξένουν
   οι ίδιες λατρείες

αυτές

με ξέρουν καλά

με ξέρουν άδικα.

τα μισά καλύτερα

- Τι είναι μοναξιά;

- Όταν είσαι δίπλα μου και δεν φεύγεις μακριά. . .

- Αλήθεια;

- Όπως το ακούς. . . Γιατί; Εσύ τι νομίζεις;

- Ότι είναι όπως όταν κοπανάς το κεφάλι σου στον τοίχο

και εκείνος ΣΟΥ ΑΠΑΝΤΑΕΙ.

 

στην Σπούλα

Μέσα σε χίλια πυροτεχνήματα
μια φωτοβολίδα σαν λεκές στον ουρανό

δεν απαιτεί, δεν χτίζει αυριανά

δεν ξέρει που να προσγειωθεί

χαζεύει 

ζει. 

Κόρλας ο Μασητός

Σε εκείνους που είπανε ΄΄ΝΑ ΠΑΤΕ ΡΕ ΝΑ ΓΑΜΗΘΕΙΤΕ΄΄ , εξαφανίστηκαν κάπου μισή ώρα να κοιμηθούμε και τώρα ήρθανε με δώρα πάνω μας να χορέψουν / έχουν επιχειρήματα, έχουμε κρίματα δεκαετίας / έχουνε δικαιώματα, έχουμε και δικαιώματα /  η γλώσσα τους από μαόνι,  η δικιά μας για ξύλο  κι άλλες για μάρμαρο κι άλλες στα χαμηλά χαμηλά, χαμηλότερα ενώ οι τοίχοι ρουφάνε ασταμάτητα συνθήματα, αφίσες, αιώνιες συζύγους και καπνούς.

τέκνα

Σε μια κλινική κοντά στις δημόσιες υπηρεσίες και τα μπουρδέλα στο Βαρδάρη. Εκεί πάνε τους γέρους και τις γριές που δεν έχουν πολύ χρόνο να γκρινιάξουν, για τελειώσουν πιο ήσυχα. Εκεί πήγαμε και τον παππού τρεις βδομάδες πριν ο καρκίνος τον φάει ολόκληρο. Στο θάλαμο του ήταν άλλοι δυο. Ένας παλιός του γείτονας που είχε πάθει εγκεφαλικό και έκανε εκεί φυσιοθεραπείες για ανανήψει. Ο άλλος ήταν ο μυστήριος. Κάθε πρωί ξυριζόταν, ντυνόταν και έβγαινε έξω για να πάρει εφημερίδα και να κάνει την βόλτα του. Το μεσημέρι γύριζε την ώρα του φαγητού, έβαζε τις πιτζάμες του και ξάπλωνε. Δεν φαινόταν να έχει κάτι. Ρώτησα τον πατέρα γιατί είναι εδώ.

- Δεν έχει τίποτα. Μόνο καλά παιδιά έχει.