εύθραστον

έφτασες ως την Πρέβεζα - αυτό ήταν το μόνο σου ταξίδι - το μόνον της ζωής το ταξίδιον. . . και δεν θα γίνουν άλλα. . . πήγες μέχρι στην Πρέβεζα, τότε που δεν κάπνιζες και η μουρλή σου τηλεφωνούσε ανα μία ώρα για να δει αν ζεις τα παιδιά στην παραλία - τρελά, μες την αφέλεια, και μεθυσμένα, με μια διαβολεμένη κατάδικια τους πραγματικότητα - σε ρώτησαν γιατί ήρθες από τόσο μακριά. . . δεν μίλησες, τους πέταξες μπύρα από το βαρέλι και αυτοί σώπασαν. . . νιώθανε μες την χαζομάρα τους λίγο από την λύπη σου. τώρα ο παππούς δεν ακούγεται, ο πατέρας είναι κουρασμένος, θέλεις να κοιμηθείς και δεν μπορείς. Γιατί;


΄΄Μπορεί να πεθάνω όπως εκείνο το βράδυ. . . και έχω ένα βιβλίο να γράψω, να κλείσω κάτι γαμημένους λογαριασμούς. . .αφήστε την ψυχούλα μου σκονισμένη, βρώμικη, αφήστε την εκεί που βρίσκεται, δεν ενοχλεί κανέναν, κάτι ξέρει και είναι εκεί. . . αφήστε την. . . κουρασμένη από ομορφιές, γδαρμένη από καλοσύνες, δεν θέλει ταξίδια, δεν θέλει τίποτα, να ηρεμήσει και ένα ταβάνι να την προστατεύει από την βροχή. . . κρύο και ζέστη δεν νιώθει, μόνο μετά τις εννιά το βράδυ γελάει με τα αστεία που βλέπει, μετά τις δώδεκα σκέφτεται και άλλες ψυχές. . . .όχι, μην την αγγίζεται. . . .σας παρακαλώ.΄΄

΄΄όλα αλλού πληρώνονται΄΄

ακροδάχτυλα μαυρισμένα / χείλια μαζεμένα από το κρύο / το Παρίσι είναι πολύ μακριά / αλλά από το παράθυρο / φαίνεται το Επταπύργιο / και τα αμάξια δεν κάνουν πολύ θόρυβο / o κόσμος δεν μοιάζει τόσο χαζός / παίζω μόνος μου πια τον χαζό / και κερδίζω / ένα αιώνα αβάντα / και ένα Τραγουδιστή να μου λέει πως κάποτε θα υπάρχουμε / αφηγούμαι τις στιγμές που κόλλησαν πάνω στα ρούχα σου /ο λύκος γέρασε / πολύ / σταμάτησε να τρώει από τον κήπο σου λουλούδια και περαστικούς / περιορίζεται στα τσόφλια / και στους αχώνευτους / και τα καριοφίλια του Brixton ακόμα ρίχνουν / μην ξεχάσεις να κλειδώσεις την πόρτα διπλά / μην με ξεχάσεις / και το ταξίδι ας μην μετράει / έχουν αυτοί που γνώρισα πολλά ταξίδια μέσα τους / πολλά εγκλήματα που παρά τρίχα να γίνουν πράξη.

ο κύκνος πετάει. . . έτσι και η κάργια

αν κάποιος γράψει για μας / τρέλα που θα τον δέρνει / πείνα θα τον γαμάει / ένας Σεβαστός Συγγραφέας του Φανταστικού / που δεν κοιμάται τα βράδια / μόνο μια ώρα στα κλεφτά / και μετά στην δουλειά / χαμάλης σκονισμένος / άγιος / δυτικά της πόλης / απο τους λίγους που σέβομαι / χωρίς να έχουν πεθάνει. .

- - - -

λιγάκι πιο ψηλά / από τους στύλους της Δ.Ε.Η. / όνειρα μην πούμε πολλά / εγώ κάβες / εσύ καύλες /φταίχτη δεν θα βρεις όσο και να ψάξεις / κάποιον να ξεσπάσεις / αν δεν πονούσα. . . λέω / δεν θα ζούσες. . . λές / βγάζεις τα ρούχα σου /μένει το δέρμα / βγάζεις τα ρούχα σου όπως / όταν πας να λουστείς / με κοιτάς σαν ρολόι / κοιτάω τον πάτο του ποτηριού / έπειτα τον δικό σου / η φύση όλη και πάντα με το μέρος σου / σε λατρεύω ολόκληρη / τις πατούσες σου / το γέλιο σου όταν το διακόπτει ο βήχας / τα τσιγάρα που ξεχνάς πάνω μου / τις ώρες που αργείς ενώ σε περιμένω / το πως χώνεσαι στις τσέπες μου / που δεν είπες σε κανέναν ΄΄συγνώμη΄΄ ή ΄΄ευχαριστώ΄΄ / την ευγένεια της ψυχής σου στους άλλους.

δυο λέξεις στα κλεφτά ........

είναι τα ζευγάρια που ξέρω και με κοιτάνε με σαν μελλοθάνατο / και λέω ένα όχι να υπάρχει / να υπενθυμίζω στον εαυτό μου - τα μεγαλεία. . . - και μια αίσθηση θανάτου / να υπάρχει και αυ...




....να υπάρχει και αυτός ο πόνος
που ποτέ δεν άφησες από μέσα σου να βγει\
λέξεις-συναισθήματα
που έκλεισες μέσα σου και θέλησες μαζί σου να σαπίζουν\
και που όταν μένεις μόνος σου
σκέφτεσαι αρκετά και κλαις στα σκοτεινά
για αυτά που δεν έζησες μα πέρασαν από μπροστά σου

σε νιώθω.., και εγώ το ίδιο λάθος

θυμάμαι μου είχες πει να μην τα παίρνω τόσο στα σοβαρά
και εγώ σε έσφιξα τόσο δυνατά στην αγκαλιά μου
σαν να μου είχες λύσει το γρίφο που χρόνια με ταλαιπωρούσε
όντως έτσι είναι
αλλά μακάρι να μπορούσα ακόμη και τώρα να σ΄ακούσω


επίσης θυμάμαι μια νύχτα μου είχες πει πως υπάρχει αγάπη..
δεν το είχες πει απλά...το είχες ουρλιάξει
δεν είχες πιει γουλιά...το εννοούσες
εκεί γύρισα εγώ και σου είπα:
" Βασίλη μου, μην βλέπεις τα πράγματα τόσο σοβαρά"
....με φίλησες στο κούτελο και συνεχίσαμε να περπατάμε


είναι πολύ ωραίο όταν κάποιες σκηνές από αυτό το έργο
δεν συνοδεύονται από υπότιτλους
οι κινήσεις μαρτυρούν αρκετά
μπορεί και να έχεις δίκιο δεν λέω
αλλά στο κάτω-κάτω δεν έχει και πολύ σημασία


αυτό που μ΄αρέσει είναι όταν όλα πηγαίνουν γρήγορα
όταν δεν αναλωνόμαστε στα περιττά
εκεί που δεν αφήνουμε τον χρόνο να περνά


δυστυχώς για μένα έχω καλή μνήμη
έτσι υπάρχουν μουσικές που δεν πρέπει να ακούσω ξανά
απαγορευμένα αρώματα
στοιχειωμένες φράσεις

μέρη απ' όπου εύχομαι να μην περάσω ποτέ

για πόσο ακόμα όμως;
....μάλλον μέχρι μια μέρα να πιστέψω πως είχες δίκιο τελικά






(και σκέφτομαι πως
όσο και να απεχθάνομαι την χρησιμότητα και την δύναμη των λέξεων
τις ασπάζομαι όταν μου μοιάζουν με αλήθεια
και νιώθω πως
όσο και να μισώ την σιωπή
μου αρέσει πολύ η ησυχία)

το παραπάνω

κείμενο είναι αφιερωμένο

σε όσους/ες γράφουνε σε blog

ο ........

KAFKA

σχέδιο του Franz Kafka

''Die Lilien auf dem Felde brauchen auch keine Injecktionen.''

κουρελιασμένο

έζησες εχθές - είδα τα κομμάτια σου πεταμένα παντού στον δρόμο, είδα λερωμένο το στρώμα απο τον θρίαμβο σου - πονοκέφαλος, το στομάχι σου βομβαρδισμένο, έζησες και θέλεις τώρα να πεθάνεις; έζησες και θέλεις τώρα να δεις τους άλλους να περνάνε; τα εύκολα παιχνίδια είναι λίγα, εσύ ασθενικός. . . οι διάδρομοι στα νοσοκομεία / που άλλοι σε τρέχουν / ενώ σαν ηλίθιος ή ευτυχισμένος κοιτάς τις λάμπες / όσο μακριά και αν φαίνονται / δίπλα σου είναι / όπως η Πρέβεζα / όπως η Αντιγόνη / όπως οι ράγες του Τραίνου στην Θήβα / όπως το κρεβάτι στο 401.

''only the fools know what it means '' 2

βράδυ θα φύγουμε / Σιγκαπούρη / ενέχυρο η μασέλα και ο καπετάνιος ζητάει χάρες / στα αμπάρια επαναστατούν οι ποντικοί και οι γάτες κάνουν ότι δεν βλέπουν / δύσκολο και κακό ταξίδι / οι άνεμοι εναντίον μας / ο Θεός με τους άλλους / τα στοιχήματα υπέρ Πίστεως στο Βούλιαγμα / εσώρουχο άντι για σημαία / αφίσα αντί για πρόσωπο / Σιγκαπούρη, Σιγκαπούρη και οι χορεύτριες με πάθος δεν χορεύουν δεν γελάνε δεν πεθαίνουν / κρυώνουν και το μουνάκι τους ζητάει σήματα Μορς / αλλά εμείς Δόγμα Ψηφιακό / πετάμε το συναίσθημα στην Θάλασσα για να πιάσουμε κάτι πιο βαρύ / κάτι που θα μας χορτάσει για να ανάψουμε τσιγάρο / για να μοιάσουμε με φουγάρο / λαθρεπιβάτες με κανονικό εισιτήριο / δαγκώνουν την άγκυρα για να έρθουν μαζί μας / οι αστείοι / οι περιπατητές του μεγαλείου / οι σχιζοφρενείς διεκδικητές δημοσίων θέσεων / και οριζοντίων σχέσεων.

στην πρώτη θέση οι προνομιούχοι / με προνόμια απτά / και λεφτά
στην δεύτερη θέση οι προνομιούχοι / με προνόμια αέρινα /
σαν άνεμος που γοητεύει σκέλια.

έπονται καλλιτέχνες και άλλα μηρυκαστικά, ποιητές και άλλα συμπαθή θηλαστικά.

Φοβηθείτε τους.

Σκέψεις

δια την Κόκκινη Κ.

168 φορές άκουσε το Τσακισμένη Χαρά
και σκέφτηκε μες τα πολλά ότι
ο Zappa και ο Bach είναι η μοναδική
απόδειξη ότι υπάρχει Θεός.

Σκέφτηκε ότι όλες οι προσπάθειες
σκοντάφτουν στις μη-προσπάθειες
των άλλων-των δίπλα που δεν ακούνε
Καζαντζίδη στις ώρες κοινής ησυχίας

Σκέφτηκε ότι όποιος απόψε φέρει
στα γρασίδια ένα μπουκάλι ουίσκι
θα είναι προνομιούχος ή χαφιές
- αλλά ευτυχώς οι γονείς πάντα
είχαν μπουκάλια για τους καλεσμένους
που δεν ήρθαν ποτέ -

Σκέφτηκε ότι οι Ποιητές είναι λίπασμα
για Άνθη ξυπόλυτα
που κοιμούνται μέχρι της 12.


Σκέφτηκε ότι
δυο μεγάλοι μονόχειρες καλλιτέχνες
είναι ο Βlaise Cendrars και ο Σπύρος Ζαγοραίος.

Σκέφτηκε ότι όλη η ασχήμια της πόλης του
μεταφράζεται σε εκατομμύρια μεροκάματα
τίμιων οικοδόμων


Σταμάτησε να σκέφτεται
όταν Εκείνη ανέβηκε μια
σκάλα χρέη και μπήκε
στο δωμάτιο του
χαμηλώνοντας τα φτερά της
και τον έβαλε φωτιά.