για το 2008

το Ταξίδι στην άκρη της Νύχτας - βιτριόλι και κρασί
--
τα Ποιήματα του Μανώλη Αναγνωστάκη - η ήττα απαστράπτουσα
--
το Raindogs του Tom Waits - γλέντι δολοφονικό σε διανυκτερεύον καμπαρέ
--
ο Φίλος μου ο Ντίνος καλύτερα απο ποτέ - χαμόγελο και ήλιος
--
η Εκδρομή του Γιώργου Χειμωνά - Όποτε κι αν ερχόταν πάντα υπάρχει αυτός κι αν ερχόταν πάντα θα έβρισκε αυτόν που πάει μονάχος εκδρομή

--

οι συναυλίες του Αγγελάκα - ποίηση σώματα και μουσική μαζί,σαν έρωτας

--

ενάμισι μήνας δουλεία και η αμοιβή επένδυση σε μια λήθη ηδονική

--

Τα Μικρά Ποιήματα του Ντίνου Χριστιανόπουλου

--

εξεργέσεις εντός και εκτός μου

-

ζευγάρια φιλικά και ένα κλίμα συμπάθειας
--

Εντιμότατοι Φίλοι μου του Μονιτσέλι

ένα αναρχικό χιούμορ

με μια αξιοζήλευτη παιδικότητα

που δεν σβήνει

--

ο κρότος της πεσμένης Μάσκας που φόρεσαν φιλόλογοι και φίλοι

στον Κάφκα

--

Οι ραδιοφωνικές εκπομπές του Πανούση

--

ένα ατελείωτο μυθιστόρημα πεταμένο σε μια άκρη
--

μια εξομολόγηση σε στίχους

--

και....

Στην Αθήνα

Μια ευχή

Ταξιδιάρα Ψυχή

--

Ευτυχισμένος Ο Καινούργιος Χρόνος

Παίδες

πριν τον νέο χρόνο....

καθισμένη σταυροπόδι
πάνω στο βινύλιο να γυρνάς
με ένα τσιγάρο υποθετικό στο στόμα

το δέρμα σου χαρτί
και τα δάκρυα από μελάνι

λέξεις, λέξεις , λέξεις να κυλάνε

μπροστά μου

εσύ

θαύμα

σε πλησιάζω

σαν να πηγαίνω ακάλεστος, μουδιασμένος σε γιορτή

και σου ψιθυρίζω ποίηση

29/12

.....όταν μου τελειώσουν οι λέξεις / άραγε που θα μπορώ να σε βρω ;

Γράμμα στην Ζυστίν 10

ο χρόνος αυτός τελειώνει Ζυστίν και αυτό είναι το δέκατο γράμμα που σου γράφω.
άραγε τι έκφραση να έχει το πρόσωπο σου όταν τα διαβάζεις αυτά τα γράμματα ( μικρά τάματα και ευχές στην εικόνα σου );
μια ενοχλητική ίσως φαγούρα στο μυαλό σου ή τα μάτια σου ορθάνοιχτα να με μπερδεύουν για το αν νευρίασες ή αν σε εκπλήσσω...

ο χρόνος αυτός τελειώνει...


κομήτες δειλοί να σέρνονται στο δικό σου σεντόνι
μη βρίσκοντας μια γωνιά δικό τους ουρανό
( άτσαλη τροχιά τον πόνο ανακυκλώνει
κλέβοντας τον ρυθμό από ένα ρημαγμένο

''Σ ΑΓΑΠΩ'' )

Ζυστίν, μάσκα ταιριαστή στον πόθο

Λίνα Λίνα καρδερίνα
θα σε δω τον άλλο μήνα .........

---

καλές γιόρτες!!!!!!!

με τον Celin

ο Celin έλεγε :'' Ποτέ μην πιστεύεις στην δυστυχία ενός ανθρώπου. Ρώτα τον αν μπορεί να κοιμηθεί. Αν η απάντηση είναι ''ναι', τότε όλα είναι εντάξει. Αυτό αρκεί''

κάποιες νύχτες τον πιστεύω τον προδότη
γιατί αυτός ήξερε να μαζεύει
τα κομμάτια του καθρέπτη
που οι ήρωες σπάσανε φοβισμένοι


τον πιστεύω

ειδικά εκείνες τις νύχτες που σε περιμένω να κοιμηθούμε

( και όχι μόνο ) μαζί.

Τα λυπημένα Χριστούγεννα των Ποιητών

Στην Ελένη Θ. Κωνσταντινίδη

Είναι τα λυπημένα Χριστούγεννα 1987

είναι τα χαρούμενα Χριστούγεννα 1987

ναι, τα χαρούμενα Χριστούγεννα 1987!

σκέπτομαι τόσα δυστυχισμένα Χριστούγεννα…

Ά! ναι είναι πάρα πολλά.

Πόσα δυστυχισμένα Χριστούγεννα πέρασε

ο Διονύσιος Σολωμός

πόσα δυστυχισμένα Χριστούγεννα πέρασε

ο Νίκος Εγγονόπουλος

πόσα δυστυχισμένα Χριστούγεννα πέρασε

ο Μπουζιάνης

πόσα ο Σκλάβος

πόσα ο Καρυωτάκης

πόσα δυστυχισμένα Χριστούγεννα

πέρασε ο Σκαλκώτας

πόσα

πόσα

Δυστυχισμένα Χριστούγεννα των Ποιητών.

Μίλτος Σαχτούρης

Το ομορφότερο πράμα του κόσμου

Ας τιναχθεί κι ας αφρίσει αποκάτου απ’ την καρένα η θάλασσα! Το τρελό το καράβι πηδάει, από κύμα σε κύμα. Ο καπετάνιος, προσεκτικός στις ετοιμασίες του ταξιδιού, προστάζει τους σιωπηλούς και πρόθυμους ναύτες.

Ο πιο νιος απ΄ όλους επήρε ένα κιουπάκι γεμάτο από παλιό και καλό κρασί, το σήκωσε, το ακούμπησε απάνου στον μπάγκο. Και κάθε ένας από τους ταξιδιώτες πίνει με τη σειρά του το ποτηράκι του, αφού πρωτύτερ’ αποκριθεί μ΄ ένα στίχο που τον παίρνει ο άνεμος, στην ερώτηση που του κάνουν όλων των ταξιδιωτών οι φωνές τριγύρω :

«Στο Θεό σου, πες μας, τι είναι το ομορφότερο πράμα στον κόσμο;»

Από πού έρχεται το καράβι, και πού πάει τάχα;

Τι μας μέλει; Του πιθαριού του το κρασί είναι γερό.

«Στο Θεό σου, πες μας, τι είναι το ομορφότερο πράμα στον κόσμο;»

- Το ομορφότερο πράμα στον κόσμο είναι η αγάπη μου, λέει ένας σπουδαστής, ίσα με είκοσι χρόνων. Ο έρωτας είναι η μόνη ευτυχία.

- Η ευτυχία είναι εις τον πόλεμο, πετάγεται ένας στρατιώτης. Το ομορφότερο πράμα στον κόσμο είν’ ένας καβαλάρης, που χύνεται με το σπαθί στο χέρι.

- Όσο έχω ΄γώ μια κασίτσα γεμάτη και καλά φυλαγμένη... λέει ο φιλάργυρος.

Και ο γεωργός απαντάει : - Είν΄ άλλο τίποτα ομορφότερο, από ένα χωράφι, χρυσωμένο απ’ άκρη σ’ άκρη με στάχυα;

Αλλά ο ποιητής ορθωμένος : - Με τη δάφνη η Ομορφιά στεφανώνεται. Τι ωραιότερο από τη δάφνη; Μα τον Απόλλωνα! Πού ακούστηκε πως η ευτυχία βρίσκετ’ αλλού παρά εις τη σκέψη;...

Μα ο μουσικός την ίδια την ώρα : - Τι τη θες τη σκέψη; Ένιωσες ποτέ σου τι λέει τ’ αηδόνι; Τ’ ακούς μοναχά, κι αυτό φτάνει.


Και ο ζωγράφος με πείσμα : - Η Ομορφιά δεν βρίσκεται σε ήχους και λόγια. Η Ομορφιά είναι εικόνα.

Μα κι ο φιλόσοφος, αγριεμένος : - Τι λέτε; τους κραίνει. Η Ομορφιά είναι η Αλήθεια.


- Είναι η Επιτυχία! φωνάζει με χειρονομίες ένας πολιτευόμενος, που πήγαινε στην πατρίδα του να βάλει κάλπη.


- Μωρέ, καλά λες! του κάνει αμέσως ο τυχοδιώκτης· η Ομορφιά είναι μια νταρντάνα με όξω τα στήθια, που κρατάει τα χαρτιά τού τυχερού τζογαδόρου.

- Ώ! μουρμουρίζει σιγά - σιγά κι ένας έμπορος, τι άσχημο που είναι να παίζεις. Να λογαριάζεις, μάλιστα, να πράγμα!

Μα κι ένας παπάς, κάνοντας το σταυρό του : - Ώ αδελφοί μου, τι καλύτερο από την πίστη, τι ομορφότερο από την προσευχή;...

Αλλά έξαφνα : - Κατάρα, εμούγγρισε ο καπετάνιος, και οι τραγουδιστάδες σιωπήσαν αμέσως τρομαγμένοι. Κατάρα!... Σκάστε, να πάρ’ ο διάβολος... Σφίχτε το πανί!...

Γιατί η θάλασσα είχεν αγριέψει, και για το ναυτικό, η Ομορφιά γελάει στου καραβιού του την πρύμη, όταν, ύστερ’ απ’ την καταιγίδα μπαίνει καμαρωτό στο λιμάνι.

Και την ίδια στιγμή, μια παρέα χαρούμενα σκυλόψαρα, ακολουθούσαν τ’ αυλάκι που χάραζε στα κύματα το πλοίο, κι εκουβέντιαζαν, κι έλεγαν αναμεταξύ τους :

- Το ομορφότερο πράγμα στον κόσμο, είναι ένα καράβι που πάει να βουλιάξει στο φούντο, γεμάτο από ταξιδιώτες...


Μιχαήλ Μητσάκης