v.

τα πράγματα ξεκίνησαν απότομα να γελάνε

- αγκαλιές, λεφτά, ψίχουλα, ψυχούλα, καφέδες, οικογένειες, επιφάνειες, αντάμωμα, ανάθεμα, σιωπή, μια καλύτερη ζωή πάνω, μια καλύτερη ζωή κάτω, σχεδόν άνθρωπος, ψέματα, κοπάνημα, σκατοψυχιά,
κάβες, καβάτζες, μισό δάχτυλο νίκης, βασανιστήρια, υπομονή, ξεκλήρισμα, εχθροί,
μούτρα που δεν τα λένε όλα, τρέλα εδώ και εκεί, μηδενικά που κυλάνε όμορφα, πίστη συνθηματική, παιχνίδια από φυσικού τους -

υπήρξαν τα πράγματα και τώρα με την σειρά τους, γελάνε.

j.

δεν κλαιγόταν

ήταν πια πόνος ολόκληρος

με ξεφτιλισμένο προφίλ

με το βάδισμα τους πάνω του

και τα χέρια του ξένα

να χαιρετάνε, να σερβίρουν, να πασπατεύουν

για να μαθαίνουν


να τον πνίγουν
για να μάθει.

287

  Δεν ήταν πριγκίπισσα του σκότους, το πολύ πολύ θυρωρίνα να την βάζανε αλλά έφυγε τώρα, βρέχει όλη μέρα και οι ανταποκρίσεις από τα πιο μακριά από εδώ πάνε και έρχονται. Ο άλλος αδειούχος ντεμπουτάρει κάθε μέρα στο μεγαλείο του. Τραγούδια με μπλιμπλίκια που δεν καταλαβαίνω αλλά μου αρέσουν - ίσα ίσα να φτιάξει η διάθεση και ούτε μια απώλεια.

- Τάισες τους χουλιγκάνους; Ο ανιψιός σου είναι 8 μηνών και από τώρα ποζάρει. . . Ο δικός μου έφτασε εικοσιέφτα χρονών και ακόμα μια κουβέντα της προκοπής δεν είπε. . .  Ποιος ξέρει;

- Οι ρουφιάνοι ξέρουν. . . Οι αυτόχειρες το συνιστούν. . . Κάνας σωσίας περισσεύει να κάνει την σκατοδουλειά;  Τελειώσαμε από αποτυχυμένους με χιούμορ;

. . . Στην Γρανάδα, βρέχει;  Εδώ περιμένουμε τον Νώε αλλά ζώα δεν έχουμε. . . Ούτε επιδόματα. . . Είμαστε ρεζιλίκια χωρίς εισοδήματα, με πόδια. . . Είμαστε αναλώσιμοι αλλά έχουμε γούστο πότε πότε. . . Χθες κατεβήκαμε στην υπόγα που έχει τα πάντα - από μαριονέτες και σκελετούς γυαλιών μέχρι δονητές και δίτομο το ΄΄Μαίτρ και Μαργαρίτα΄΄ του διαολεμένου του Μπουλγκάκοφ. Και Παπανούτσο. Πολύ Παπανούτσο. Αυτόν που μας κοτσάρανε τα κείμενα του και έπρεπε να τα αναλύσουμε, να γράψουμε μια περίληψη, δεν θυμάσαι;
  Είδα καμιά πενηνταριά ποιητικές συλλογές, με αφιερώσεις - αφιερώσεις να δεις, στάζανε από παντού. . . -  η μία πάνω στην άλλη, καταχωνιασμένες από δω και από εκεί. Θα πω στον πραματευτή να κρατήσει μια γωνιά και για την δική μου συλλογή, από τώρα.

- Ο τίτλος της;
- ΄΄Ο Θρίαμβος των Αχρείαστων.΄΄
- Άμα είναι δοκίμιο;
- ΄΄Δυσκοιλιοτήτα - ένας παρεξηγημένος εσωτερικός μονόλογος.΄΄.
- Πετυχημένο.
- Ναι. . . Σαν το ΄΄Η Lolita στην Disneyland΄΄.


  Αγόρασε 5 τεύχη ενός περιοδικού,με ημιεπίσημες γνώσεις, ( Ποιος είναι τόσο ηλίθιος για τα ξεράσει όλα ή να τα ξέρει όλα; ) - ευτυχώς όχι καμιά αστυνομική επιθεώρηση λογοτεχνίας -, ένα ευρώ το ένα. Εγώ πήρα πέντε μπύρες, 70 λεπτά την κάθε μία. Μετά τραβήξαμε κατά την Ναβαρίνου για λίγο. Φυσούσε πολύ, ο άλλος αναστέναζε, τσιγάρα δεν είχαμε και είπαμε να γυρίσουμε. Μέχρι να πάρουμε το λεωφορείο αλλά και μέσα σε αυτό, είπωθηκαν πολλά πράγματα. 

  Αστράφταμε και φωσφορίζαμε. Μπαινοβγαίναμε σε γελοιογραφίες. Παραμύθιασμα και Αποπαραμύθιασμα αγκαζέ. - Κάψε/Σβήσε, όπως λέει και το τραγούδι. - Εραστές, ανεργοι, ,κομίστες, ρουφιάνοι, μεταπτυχιακοί αυτοεξόριστοι, επενδυτές, νοικιασμένα δικαιώματα, η Debra Kadabra, μυαλά κουβάρια, μακαρονάδες που μας περιμένουν κάθε μέρα, ερασιτεχνικές καλές καρδιές, κάποιος καθικαράς που μας θυμήθηκε και ό,τι σημαδέψαμε, μας πέτυχε. Τάκα τάκα η ατάκα μπροστά μας μαζί με τον κόσμο που ήταν από πάντα εκεί. . . Όλο και πιο πρησμένος.

 Ρίχναμε κυβερνήσεις και σηκώναμε. . . Τίποτα δεν σηκώναμε. . . Μας έφτανε που ήμασταν όρθιοι εμείς. Έστω και εναντίον μας.

- Τι ωραία κορίτσια που έχει η πόλη σας. . .
- Δεν είναι απο εδώ.
- Α. . .
- Ούτε εμείς είμαστε απο εδώ. Ανάθεμα με πως βρεθήκαμε εδώ. . .
- . . .
- Βρέχει καθόλου στην Γρανάδα;

μισού μήκους

μονοπάτια, φαγωμάρα και
κρεβάτια - γυρίσαν όλα καπάκια -
έρωτες, σπουδές
τις δικιές σας ζωές
τις κάνατε σαν τα μούτρα σας
- τι άλλο; - και έπαιζα άχρηστος όλος
με το κεφάλι μου τον σκλάβο
και έβγαλα μια άκρη μικρή
για να καθίσω.
 
δεν γύρισα τον κόσμο / μόνο πλευρό

και σε είδα.

r.

για βούλιαγμα, για φούντο

για πέταμα ό,τι ήταν να πετάξει

τρεις ουρανούς παρακάτω

με ένα ανεμιστήρα στην πλάτη

και δαγκωματιές εκεί που το μάτι

δεν φτάνει


ο κόσμος ακόμα καίγεται
κι εκείνος ακόμα στέκεται.

Καζάνι

  

  Με δανεικά πάω, με δανεικά γυρίζω, τα βιβλία όλα τα ξεφορτώθηκα, τα ξαπόστειλα σε άλλα χέρια να παπαριάσουν.

-  Εμείς, βλέπεις, δεν έχουμε μουνί και έτσι βιβλίο δεν θα δούμε από ΄σένα, ούτε για δείγμα.
- Σε καμιά δεκαπενταριά χρόνια που θα βγάλω τα άπαντα, μια και έξω, θα σου στείλω δυο αντίτυπα. . . Κι ας μην έχεις από αυτό το μουνί, που λες.
- Τι τίτλο θα βάλεις;
- Του Σκορδά το Χάνι - Ο Θρίαμβος των Αχρείαστων.

 
  Κοζάνη. . . Δυο κομμουνίστριες και η βασιλική τους φιλοξενία - καμιά ειρωνεία πια. . . Τα ανέκδοτα για τον Σήφη, το τρομερό παιδί εξαντλήθηκαν προ πολλού σε μέρη όχι και τόσο φιλόξενα, κάπου στην Ιασωνίδου. . . Καμιά ειρωνεία. Ηρεμία, άνεση. Σαν να ζωγραφίζεις κάτι που δεν είδες ή δεν σε πλήρωσε ποτέ.

  Μακεδονικά χωριά και η Κοζάνη υπάρχει όπως όταν ξυπνάς και βρίσκεις αντί για δυο, οχτώ τσιγάρα στο πακέτο.

  Ο δρόμος για την Σιάτιστα δεν είναι φωταγωγημένος αλλά ο οδηγός ξέρει να ταιριάζει καλά τις λέξεις, καλύτερα από εμένα. Εγώ σημειώνω, εκείνος γράφει και φτάνουμε με ασφάλεια. Η δημοτική αρχή απουσιάζει. . .  Σχεδιάζουν να χτίσουν ένα κέντρο ΄΄φιλοξενίας΄΄ εκεί κοντά και υπάρχει κάποια ένταση, λένε.
  Ο Βασίλης διαβάζει τα ποιήματα του και ο Μπάμπης ενδιάμεσα παίζει στο πιάνο συνθέσεις του Satie. Μπροστά τους τραπέζια ενωμένα και το κοινό τρώει - δεν νηστεύουν; - και ακούει. Έπειτα ένας με φωνή στεντόρεια διαβάζει Λόρκα. Το κοινό πίνει σόδες και ακούει.
  Κάθομαι με την μπύρα μου πλάι στην Πηνελόπη που έχει μοστράρει όμορφα δεκαπέντε αντίτυπα από την συλλογή του Βασίλη, και παρακολουθούμε. Ένας κύριος με λοξοκοιτάζει την ώρα που λέω κάτι για τον Φίλιπ Ντικ και ένα κιλό αλογίσιο κιμά και μια κυρία με ρωτάει αν είμαι ο ΄΄Κάφκας΄΄. Όχι. . . Δεν είμαι ο Κάφκας. . . Ούτε Πύργος, ούτε Δίκη, ούτε Ημικρατική ασφαλιστική εταιρία. Δεν έγραψε για μένα ο Μπόρχες.
  Ο κύριος που λοξοκοίταζε, αγοράζει ένα αντίτυπο. Σκίσαμε.
  Τηλεφωνώ στον Βότση να του πω για το γκραν σουξέ. Ενθουσιάζεται με τον τρόπο του' με ρωτάει τι είχε το μενού που πλακώθηκε το κοινό.

  Επιστρέφουμε με ασφάλεια στην Κοζάνη. Συναντάω ένα παλιό συμπολεμιστή από την περεστρόικα στο Προκοπίδη. Δεν έχει αλλάξει. Εγώ μάλλον έχω μεταμορφωθεί. Με δανεικά, πάντα. Όλα, όλα όμως είναι καλύτερα. Όχι καλά. . . Καλύτερα.


  Στο λεωφορείο για την Θεσσαλονίκη, μια γκεργκέφω πλάι μου χαζεύει την Σαρκοφάγο, του Ιωάννου που κρατάω στα χέρια μου και με ρωτάει αν ο Ιωάννου ήταν αδερφή.

- Τι να σας πω, δεσποινίς μου. . . Όταν το αγόρασα δεν μου είπανε τέτοιο πράμα.
- Δεν είμαι δεσποινίς. . . 
- Είστε σίγουρη;

 Δεν απάντησε.

26/3/2012

μ.

όλος ο κόσμος τους
αέρας κρουστά και κρέας.

ψυχούλα μου, 9 κιλά και κάτι γραμμάρια. . .

Θείο, θείο, για λίγο ήρθες στην Πάτρα. . .

Και έφυγες γρήγορα με τον παππού. Μας άφησες όμως την γιαγιά δώρο, χωρίς φιόγκο, να με προσέχει.

Θείο, ο θείος Βότσης πήρε άδεια; 

Οι σκερβελέδες τον θείο Ντινάκο τον πήρανε φέτος να διδάξει στα παιδάκια;

Θείο, τα διόδια στο γεφύρι προς Ρίο, πόσο είναι και πόσο είναι με το καραβάκι;

Θείο, κάνουνε καλό καφέ στο Κουκλέσι;

Θείο, θείο. . .Ψηλά να με κρατάς, μου αρέσει. . . Για αυτό γελάω. . . Και τα γένια σου μην τα ξυρίσεις. Έχει και ο μπαμπάς. Δεν φοβάμαι αυτούς με γένια. Δεν φοβάμαι τίποτα. . .

 - Ψυχούλα μου. . .