τα καλύτερα σου αστεία
ήταν αυτά τα χαζοθλιμμένα
που δεν είχαν στόχο
μόνο σκοπό σκόρπιο
μοιρασμένο στους ίσκιους
και στα δάχτυλα
στις παρεξηγήσεις
και στο αίμα τους
που ευχόμαστε.
7/6/2012
όλα τα κείμενα και τα οινοπνεύματα εδω πέρα είναι εκ του ασφαλούς
Ο παππούς μετράει τις δραχμές του / ΄΄Ποτέ δεν ξέρεις. . .΄΄ / ποτέ δεν ήξερα, όλα μπροστά μου σκάσανε / έτσι απλοποιημένα / ανάγκη, δικαιώματα και κόψιμο / και ο παππούς συνεχίζει / ΄΄ Τα βουνά είναι πιο κοντά από ότι νομίζουμε. . .΄΄.
Π.Π.Σ.
Τα βράδια οι ασθενείς φοράνε τα σεντόνια τους και γίνονται φαντάσματα ή Συγκλητικοί χαραμοφάηδες χορτάτοι, παίζουν υπέρ-ατού με τους φακέλους ασθενείας, απειλούν τις νοσοκόμες με αϋπνία και εκβιάζουν την προϊσταμένη χοντρά, βάζουν φωτιά στο ακτινολογικό, ντύνονται γιατροί και πριν κατεβούν σε απεργία με αιτήματα δυο χιλιάδων χρόνων, μοιράζουν βραβεία μεταξύ τους. Στα επισκεπτήρια πάνε σε άλλους θαλάμους και κρύβονται ενώ οι τραπεζοκόμοι δεν θα μάθουν ποτέ τι απέγιναν οι δίσκοι που σερβίρισαν.
Σαράντα χρόνια δίκασαν τον Χάρο
. . . . .
. . . . .
Τρέχανε να σωθούν, να πάνε διακοπές, να ρημάξουν αλλού και άλλους - ΄΄ΚΑΙ ΑΝ ΓΑΜΙΟΝΤΟΥΣΑΝ ΣΤΙΣ ΤΟΥΑΛΕΤΕΣ / ΣΤΟ ΚΡΕΒΑΤΙ ΤΙ ΕΚΑΝΑΝ;΄΄ - και ρωτούσαν αν έχω ώρα, πήγαινα να πω κάτι όμορφο και ο Τσ. μου έλεγε ΄΄Ο ΧΡΟΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΠΛΑΝΗ΄΄ κι εγώ γελούσα και του είπα ότι αν υπάρχουν φράγκα στην μέση είναι Πλεκτάνη -
Και άλλες μάχες. Είμαστε όλοι προπολεμικοί αλλά δεν το ξέρουμε. Συνήθως όταν δεν ξέρουμε κάτι και μιλάμε για αυτό, έχουμε δίκιο. Δίκιο που δεν μπορεί κανείς να μας το πάρει. Δίκιο που κανείς δεν θέλει να το πάρει - άχρηστο δίκιο σε στιλ ΄΄δεν έχουμε και λέμε΄΄.
Ο ευνουχισμένος, την τρελή πια δεν την φοβάται.
Σαμπάνια.