στην Ασημένια

το χρίτσι χρίτσι του

βινίλιου και οι κεραυνοί
ανεξάντλητοι να πέφτουν
πάνω σε μια ιδέα / να
χάνουμε την ζωή μας
για λίγο φως / χίλιες
φορές να χορταίνουμε
σκοτάδι /να απλώνουμε
σκιές / ΄΄ ποιος έχει
την πιο μεγάλη σκιά
να με δροσίσει;΄΄ και
άλλα πολλά χαριτωμένα
και ευπώλητα / έλα να χορέψουμε να μου δείξεις τα βήματα ή πως να ζήσω ξεχνώντας τα γιατί και πως οι γυναίκες είναι λεωφορεία φίσκα στις απόψεις και τους λεχρίτες με τις μεγάλες ουρές και τα μικρά αισθήματα που βουλιάζουν στις τρύπες που ασθμαίνουν και βήχουν όταν κανείς δεν παρκάρει το ΄΄κάτι΄΄ του μέσα τους - σήμερα η μέρα είναι υπέροχη ο ήλιος είναι ευχαριστημένος σαν να πληρώθηκε όμως μας κόψανε το νερό και γυρίζουν όλοι άπλυτοι στους δρόμους η ομορφιά τους είναι αυθόρμητη αυθεντικοί καμιά πλάνη ή αυτάπατη οι άνθρωποι είναι καλοί όταν κοιμούνται όταν κοιμούνται μόνοι σε ένα υπερδιπλο κρεβάτι το κρεβάτι μοιάζει μεγαλύτερο άπειρο - αν κάποιος ξαπλώσει δίπλα σου νιώθεις να σου κλέβει τον αέρα να σου λέει που είναι το τέλος βγάζοντας τα εσώρουχά βγάζοντας την ψυχή (σου) να σου κοπανά στα μούτρα ένα νέο κόσμο που σε κανένα από τους χάρτες σου δεν έχεις δει - διστάζεις. . . ευθύνες. . . . κάποιον πρέπει να ταίσεις και αντ΄ αυτού του μιλάς τον παραμυθιάζεις τον στριμώχνεις στο μπαλκόνι και όπου βρεις . . σε μια βασική ανάγκη πληρώνεις με ιστορίες. . . και όμως αυτό είναι κάτι, είναι το ΄΄κάτι΄΄ που δεν το παρκάρουν. . . και αν δεν βρείς κάπου να παρκάρεις δεν έχεις πατρίδα. . .

ίντερβιου 4

- τι είναι ο Σκορδάς;

- ο Σκορδάς είναι πολλά πράγματα. . .τονίζω την λέξη πράγματα. . . βλέπεις 110 κιλά διαιρούνται πολύ εύκολα. . . .

- και στο πηλίκο;

- μηδέν. αλλά παλεύουμε για την μονάδα.

- παλεύετε. . .;

- σου είπα. . . είναι πολλά πράγματα. . . διχασμένος. . . τριχασμένος. . .τετραχασμένος. . . ένα τάγμα έχω μέσα μου. . . ο καθένας με τον πόνο του. άλλος δεν έχει τσιγάρα. . . άλλου του φταίνε οι αριστεροί και οι λεσβίες. . . άλλος γράφει. . . είναι πολλοί.

- τρισευτυχισμένος . .

- ώρες ώρες. . .ή μάλλον στιγμές. οι ώρες είναι ο κουβάς - οι στιγμές το νερό. . .θολό βέβαια αλλά με κάποια περίεργη γεύση και κάπως δροσερό.

- οι μέρες ;

- οι μέρες είναι ο βόθρος που αδειάζεις τον κουβά. . . ορμητικά λύματα. . . αν βουλώσει ο βόθρος. . .αλίμονο στους τριγύρω. . .

- και τα χρόνια. . .;

- τα χρόνια είναι η θάλασσα που χύνονται τα λύματα. . . ανυπόφορες βρωμερές εκσπερματώσεις . . ένα τσούρμο μπάσταρδα που θα σου φέρουν ένα ποτήρι νερό όταν μεγαλώσουν και μεγαλώσεις αλλά περιμένουν πότε θα ψοφήσεις να τους αδειάσεις τον χώρο. . .δεν τα αδικώ. . .

- οι αιώνες. . .;

- για τους αιώνες ρώτα ακαδημαϊκούς ή λαϊκούς καλλιτέχνες. . . αυτοί ξέρουν τέτοιες έννοιες.
εγώ δεν είμαι τόσο αισιόδοξος. . . και ο γιατρός μου τα μασάει. . .

- μιλάς με συμβολισμούς . .

- ναι. . είναι ένα ελάττωμα . . ελπίζω κάποτε να μιλάω με την ακρίβεια μετεωρολόγου. . .

- σε όλες τις συνομιλίες μας, έχεις μια πόζα όταν μιλάς. . .

- πρόζα. . . καθημερινή. . . καταντάει αλήθεια στο τέλος. . . αβασάνιστα. . . αυθόρμητα τελείως

- τι είναι τέχνη;

- όχι τέτοιες ερωτήσεις. . . είναι σαν να ρωτάς μια κότα γιατί γεννάει αυγά. . . δεν έχει νόημα. . . μείνε στο γεγονός ότι σου αρέσουν ή δεν σου αρέσουν τα αυγά.

- πρέπει να εμβαθύνουμε. . .

- ενδιαφέρον. . .

- την συζήτηση εννοώ. . .

- ααα. . .να είσαι πιο συγκεκριμένη όταν στις ερωτήσεις σου. . . βέβαια από τις παρεξηγήσεις βγαίνουν οι καλύτερες ιστορίες. αν το καλοσκεφτείς. . . όλα τα μεγάλα γεγονότα πάνω σε μια παρεξήγηση γίνανε. . .προσωπικά και οικουμενικά.

- σε ένα ψέμα δηλαδή. . .

- όχι ψέμα. . . σε μια λανθασμένη αλήθεια. . .

- υπάρχουν λάθος αλήθειες;

- ναι. είναι η αλήθειες που έχουν πολύ ΄΄νομίζω΄΄ και έπειτα σιγουριά, πολύ πίστη εκ του ουκ άνευ, πολύ μπλα μπλα και συνήθεια. . .

- μηδενιστικό ακούγεται αυτό.

- σου είπα. . . παλεύουμε για την μονάδα. . . κάποιες φορές είναι μπροστά από το μηδέν και άλλες πίσω του.

υγρασία x2

μένουμε λιγότεροι
τα ψέμματα εκδικούνται

σου πετάνε / ένα ΄΄Κυνικός΄΄ και νομίζουν ότι καθάρισαν / αλλά είναι όμορφοι και δεν μπορώ να πω και πολλά / να τους κατηγορήσω / είναι μιζέρια να κατηγορείς την ομορφιά των άλλων / μου αρκεί το πρωί να βρω / τρία τέσσερα τσιγάρα / και ένα καθόλου / πονοκέφαλο και τσιρίδες. . . / μην ρωτάς γιατί / τα ΄΄γιατί΄΄ δεν έσωσαν κανέναν / ούτε καν ανώριμους / παχύσαρκους πορνοστάρ με κάποια λεπτή αίσθηση του χιούμορ / - όμως συνέβη και αυτό / υπήρξε κάποτε ένας καλλιτεχναράς που έσκισε όλα του γραφτά όταν είδε γυμνή αυτή που κυνηγούσε / ένας στρατός να ξεσκίσει / την είδα και εγώ / ένα από τα πιο δυνατά πλάσματα που πέρασαν από μπροστά μου / την έκανα να γελάσει / μόνο αυτό μπορούσα / στον κατάλογο των παλιάτσων είχα τιμητική θέση / και εκείνη το είχε καταλάβει / λάνσαρε προκλητικά τον κώλο της στο πεδίο βολής μου / και εγώ σαν πρόθυμο ραμολί την χάζευα / και έκανα άσχετα ειρωνικά σχόλια για τους τριγύρω / και εκείνη / γελούσε /. . .ήξερε την δύναμη της. . . τρομακτικό πλάσμα / κάποιος που ήταν δεσμευμένος / με αγάπη ταιριαστή / έφτασε κοντά στο να την βουτήξει / εκείνη χαμογελούσε / ήξερε την δύναμη της / -. . .και εγώ που έλεγα ότι το πιο επικίνδυνο πράγμα ήταν όταν δεν σε ακούει κανείς ή όταν αργεί να νυχτώσει και δυο γυναίκες με ένα φιλί μεταξύ τους να εδραιώνουν την αυτοκρατορία τους - /εκείνος όμως αντιστάθηκε / ( Ήρωας Πραγματικός αλλά όχι δοξασμένος / όπως όλοι οι Πραγματικοί Ήρωες ) / την απαρνήθηκε / ( Καύλα κ Τύψεις ) / εκείνη που σε μια γωνιά θα τον έστελνε αδιάβαστο / χώνοντας τον / στην υγρασία και στην σάρκα της / . . . . // πόσες Επαναστάσεις αναιρέθηκαν από την ομορφιά σου / κιλά η χρυσόσκονη στα πόδια σου / και σαν φίδι να τυλίγομαι εκεί / και εσύ να σκύβεις και να μου γλείφεις τα γένια / να μου λες σαν παλιά καραβάνα / ΄΄Μην μπλέκεις το αλκοόλ με ανθρακικό, ρε μαλάκα. . .΄΄/ και εγώ σαν παιδί που το μάλωσαν / κακοί και τέρατα / μεγάλοι / πετούσα το κουτάκι στα σκουπίδια / μαζί με τα χειρόγραφά μου / που κομμάτιασες μετά από μια Νύχτα / Εμφύλιας Αγάπης / και τα παιδιά όξω στρίβανε τσιγάρα / με κάτι μέσα / σαν και αυτό που κουβαλούσα / με το κιλό για ΄σένα / και οι μπάτσοι χαμπάρι / και όλα σε όλα αυτά / έμοιαζε ότι πάει να γίνει κάτι / δεν έγινε τίποτα.

άγγελοι

ανάμεσα σε φλας και βαρβιτουρικά
θλιμμένη η Monroe
τραγουδάει χρόνια πολλά
για κάποιον
που του ήταν μετρημένα

ο Pollock πετάει
άτσαλα το χρώμα
την ζωή του
σε ένα τελάρο
σαν τοίχο

ο Bukowski στο τελευταίο
ποτήρι στον πάτο της φιάλης
της ψυχής του κλαίει
άλλη μια μέρα έρχεται
πολλές χαθήκανε
και χάνονται

ο Satie λίγο πριν
λιώσει στην σοφίτα του
χαίρεται την επανάληψη
κάθε του μελωδίας

ο Πάνου δηλώνει ένοχος
φυλακισμένος από παλιά
αποτραβηγμένος από
το αίσχος


ο Χαλεπάς στην σιωπή
της λογικής του κοπανούσε
με το σκαρπέλο πάνω
στο μάρμαρο τις μικρές
αχτίδες που είχε μέσα του


άγγελοι όλοι
ξεχασμένοι
από τον Δημιουργό
με δαιμόνια πολλά
στην πλάτη

όμως ο κόσμος ήταν δικός τους.

έγκλημα και παιχνίδι

γελούσες με τα λάθη
- τα δικά σου
ήταν μόνο
ορθογραφικά -

στεκόσουν στο
παράθυρο / χάζευες
την κίνηση και
μου έλεγες ότι
όλα θα πάνε καλά


είχες ξυρίσει
το κεφάλι σου
τα χείλια
σου γυάλιζαν

έγκλημα και παιχνίδι
ένα μπαίνω χύνω ονειρεύομαι
και μετά Άσε με να κοιμηθώ


ένα συρτάρι
γεμάτο με αυτούς
που έχεις ξεδοντιάσει
και τους ταΐζεις
αλοιφές για αγάπη

το τραγούδι σου
Θάνατος Θάνατος Θάνατος
και η πρωτοτυπία
του να μοιάζεις καλή

. . . ο Ξενιστής και το Παράσιτο
αγκαλιά / Νύχτα κόκκινη και
Ανάθεμα σιωπηλό / δεν μπορείς
να τους ξεχωρίσεις πια. . .

( όταν έβγαλες
τον σκασμό
πίστεψα στα θαύματα)

12/ 2 / 2011

μπύρα με χλωρίνη

τα προβλήματα ξεκινάνε όταν τελειώσει η πρόζα / και μουσική πια είναι ένα διαρκές γκρινιάρικο μουρμουρητό / με είχε σερβίρει ένα μπουκάλι μπύρα / καθόμουν στο καναπέ και σκεφτόμουν με ποιον τρόπο η ζωή θα γίνει πιο υποφερτή / ένας τρόπος ήταν να βάλω κερί στα αυτιά ή παρωπίδες στα μάτια / την ώρα που σήκωσα το μπουκάλι να πιώ με σταμάτησε / ΄΄Εχω βάλει λίγες σταγόνες χλωρίνη μέσα. . .΄΄ / έσκυψα και μύρισα το μπουκάλι / μύριζε χλωρίνη / ΄΄Είδες;. . . Μπορώ να σε σκοτώσω όποτε θέλω. . . ΄΄ / έριξα το τσιγάρο μου μέσα στο μπουκάλι και το πέταξα στον απέναντι τοίχο / ΄΄Το έχεις κάνει εδώ και καιρό. . .΄΄ της είπα και έφυγα από εκεί μέσα. / Βγήκα στον δρόμο. . . Αγόρασα από ένα περίπτερο δυο τρείς πέντε μπύρες. . . Ρώτησα την περιπτερού ΄΄ Έχουν χλωρίνη μέσα;΄΄ / η ματιά της ήταν κάτι το συνηθισμένο για μένα. . . ΄Όχι κύριε. . .τι είναι αυτά που λέτε;΄΄ / άνοιξα μια, τράβηξα μια γερή και της είπα. . ΄΄Καλή είναι. . . αλλά ποτέ δεν ξέρεις. . .΄΄/ Έκατσα σε μια στάση και χάζευα το Ιπποκράτειο / μια καλή ταινία τρόμου θα μπορούσε να γυριστεί εκεί πέρα / αυτοσχεδιασμός στον πόνο / αυθορμητισμός καργιόλικος και κακοπληρωμένος / μια ιατρική πραγματικότητα με προεκτάσεις κοινωνικές. . .

όταν τελείωσα και την έκτη μπύρα πήρα το λεωφορείο και γύρισα σπίτι / την επόμενη μέρα δεν δούλευα / ούτε την μεθεπόμενη / δεν είχα δουλειά / δεν είχα καμιά δουλειά πουθενά / τα γόνατα τα μου και το δεξί μου χέρι τρέμαν / κοιμήθηκα με την τελευταία εικόνα του κόσμου στο κεφάλι μου.

πριν πριν πριν την συναυλία

Στον Σταύρο Χαριτίδη

σκαλίζεις ορυχεία
εγκαταλελειμμένα

κάτι χαρές
σκουριασμένες
κάτι κουβέντες
της πείνας

λίγη σκόνη
να ζωγραφίσεις ψάχνεις
αφού κανείς δεν σχεδίασε
πάνω στην δική σου
τις πληγές σου να δείξεις
να σε πιστέψουν και
να ακούσεις χειροκρότημα

- γιατί είσαι μόνος;
- γιατί θυμάμαι. . .

λήθη και τριβή
στην κατάντια
σκασμός και έλεος
στις φιλοδοξίες

- γιατί κλαις;
- για ποτίσω την ξέρα

ερωτήσεις και απαντήσεις / ανάγκες και απαιτήσεις / τα περιττά / η σοφία του ρακοσυλλέκτη είναι ότι πρέπει για επιβίωση / μια γυναίκα καλή και άνετη σαν πολυθρόνα. . . ένα τραπέζι κερασμένο ακριβώς την στιγμή που έχει λυσσάξει στην πείνα και ας κουτσαίνει λίγο / Νύχτες με κόκκινο πολύ. . . μην με μπλέξεις με την αλήθεια θα δακρύσουν καρδιές - οι καρδιές δεν μυρίζουν την σαπίλα τους και νομίζουν ότι ανθίζουν. . . δεν κοιτάνε τι χρώμα είναι το βάζο, χαίρονται ότι βρίσκονται κάπου. . . δεν δαγκώνουν τα χείλια για να μην χάσουν το φιλί. . . δεν βρίζουν τους νεκρούς τους, δεν τους ζητάνε λογαριασμό ποτέ ποτέ. . . και όλα είναι εντάξει. ή μήπως όχι;


πριν πριν πριν την συναυλία - με τριάντα κολλαριστά αστεία / ένα κομμάτι του κόσμου καίγεται / τα υπόλοιπα γελούν / ένα κομμάτι του κόσμου ονειρεύεται / τα υπόλοιπα δεν μπορούν να κοιμηθούν / όμως όλα απόψε είναι αβέβαια / σπάσε πάλκο μέσα μου αίμα δεν θα τρέξει. . . / σπάσε καρδιά μου που ξέχασες τα λόγια. . . / ξέρεις. . . από πάντα το ήξερες. . . ότι η κωμωδία δεν σταμάτησε στην είσοδο του νοσοκομείου. . . δεν τέλειωσε όταν είπε ΄΄εσύ με κάνεις και γελάω΄΄. . . δεν έφτασε στον τερματισμό όταν μάτωσαν οι γάζες σαν σημαίες . .
μετά από όλα αυτά η Κωμωδία απογειώθηκε και όλα πήγανε για το ανάθεμα.

γλέντι απόψε. . .

Φανταστικόν 2

ΑΛΛΑ ο κύριος Ν. δεν είχε πει την τελευταία του λέξη. Την Νύχτα που η κυρία Κλεοπάτρα κατάλαβε ότι μπήκε στην Εμμηνόπαυση, βγήκε από τον τάφο του. Αυτό πήρε μέρες - χτυπούσε με μανία το μάρμαρο βρίζοντας όποιος κάποιος χτυπάει την πόρτα αλλά κανείς δεν του ανοίγει. Αλλά εκείνος βγήκε. Χωμάτινος, χλωμός, έτρεξε ανάμεσα στους τάφους γελώντας. Δεν τον ενδιέφερε πως έγινε αυτό, πως ένα ψοφίμι σαν και αυτόν αναστήθηκε. . . Προς στιγμήν όμως σκέφτηκε μήπως ήταν Μεσσίας αλλά απέρριψε αυτή την εκδοχή αμέσως - σιχαινόταν τους ανθρώπους και ο Πατέρας του τον έδερνε μέχρι τα 22 - τον είχαν σταυρώσει πολύ νωρίς. Έψαξε στις τσέπες του - όλα ήταν εκεί - πορτοφόλι, χαρτιά. Ευχαριστημένος τράβηξε στο κοντινό ανθοπωλείο. Αγόρασε ένα γαρύφαλακι για το πέτο του και έστειλε ένα κάκτο στην Κυρία Κλεοπάτρα. Στην κάρτα έγραψε΄

ο Πεθαμένος σου Μαλάκας δεν θα σε ξεχάσει ποτέ.